کمتر کسی پیدا میشه که تو عمرش آدم پر حرف به تورش نخورده باشه، آدمهایی که وقتی باهات روبرو میشن اصلآ واسشون زمان و مکان و میزان حوصله شما براشون مهم نیست!! یادمه دوره دبیرستان رفیقی داشتیم که موقع پر حرفیش عادت داشت دگمه پیراهن طرف مقابل رو از بالا تا پایین باز میکرد!!؟ بنده خدا اینقدرمست کلام نافذ! خودش بود که اگه ولش میکردی ......!!؟ بماند،در اینکه این رفتار ناخوشایند ،خفیف یا شدیدش فرقی نمی کنه ، یه بیماری روانی محسوب میشه و نیاز به درمان داره شکی نیست، اما اگه کسی از روی عمد و واسه انواع بهره برداری های سو ء!! دست به این کار بزنه، خیلی جای تآمل داره، میگید نه باقی مطلب رو بخونید:

تو یکی از این سازمانهای فرهنگی،رفیقی داریم در رده "مدیران ارشد"!! متین و کم حرف، بطوری که بعضی اوقات بهش خرده میگیریم که:" بابا تو این جلسات اگه همیشه بی حرف و منزوی یه گوشه بشینی، دیگران راحت میان با حرافی و استدلالهای آبکی!! امکانات و برنامه ها و اعتبارات حقه واحد تابعه شما رو میگیرن و سرت میمونه بی کلاه!!"...اما گوشش بدهکار نیست که نیست!... و در مقابل این سکوت بیجا، بر خلاف خیلی از مسئولین، به محض اینکه یه خبرنگار میاد سراغش چنان زبون وا میکنه و در پوشش شفافیت! به نمایندگی از همه شروع میکنه به خالی بندی!! و بزرگنمایی اتفاقاتی که شاید اصلآ روزی برای اجرای اونها فرصتی پیش نیاد!!؟؟ که فقط باید باشید و اشتیاق!؟ این مدیر خدمتگزار رو برای پاسخگویی!! ببینید.

اگر چه در رندی رفیق ما تردیدی وجود نداره و پرحرفی ایشون در این مواقع ناشی ازخلآ های شخصیتی ایشون واسه مطرح شدن از طریق چاپ خبر و عکس در جراید کشوره!!؟ ولی عدم زیرکی و هوشمندی برخی نمایندگان رسانه های گروهی تو این وقتها خیلی عذابم میده که چطور بدون اجازه به ذهنشون واسه ایجاد یه جرقه،یه ابهام و یا یه پرسش آنچنانی،سرشونو میندازن پایین و مو به مو کاتب خالی های این بنده خدا میشن و بس!!

فراموش نکنیم از این دست آدما زیادن و همه میتونیم در قبال خیلی از ادعاهای اونا بخصوص سیاسیون طیف های مختلف اونم در آستانه انتخابات شوراها،نقش یه خبرنگار کنجکاو ،هوشیار، آگاه و مطلع  رو ایفا کنیم و به دروغ پردازان عرصه فرهنگ و سیاست و اقتصاد و...بفهمونیم که شهوت کلام رو هم میشه مثل سایر شهوات! در وجودشون قلع و قمع کنند و در عمل، دم از خدمتگزاری به ایران و ایرانیان بزنند!