حدود ۱۲،۱۰ سال پیش یعنی اون موقعی که کارکنان نیروی انتظامی و شهرداری در کش و قوس ارتقاء سطح حقوقشون بودن و یه جورایی پایین ترین سطح دریافت تسهیلات و مزایای دولتی رو داشتند ،یادمه یکی از مسئولین ناجا به شوخی یا جدی به یکی از دوستان خبرنگارمون گفته بود که:"...ما توانمون همینه، پرسنل باقی هزینه های زندگیشونو از بین مردم می بایست تآمین کنند!!؟"این نقل قول درست یا غلط از اون موقع تا حالا همیشه تو گوشم مونده و عذابم میده! تا اینکه چند وقت پیش زنگ خونه ساعت ۱۰ شب به صدا در اومد و بر خلاف دفعات گذشته که با یه صدای کاملآ نخراشیده روبرو میشدم لحن بسیار مودبانه ای رو از پشت آیفون شنیدم که:" سلام شهروند عزیز، برای دریافت ماهانه رفتگرای شهرداری خدمت رسیدم ، پایین منتظریم!!؟"و باورتون نمیشه چند لحظه بعد که من گوشی رو گذاشتم دوباره زنگ خونه به صدا در اومد و همون آقای محترم با لحن تندتر:" عرض کردم منتظریم آقا، لطفآ سریعتر!!؟".

شما باشید چه میکنید؟! انصافآ یاد اون نقل قول رفیق ما نمی افتید؟! آیا اگه شهرداری منطقه و یا پیمانکار محترم بخش خصوصی با هزارو یک جور ترفند و محدودیت حق و سهم کارگر مفلوک رو تمام و کمال پرداخت نمی کنه شهروند بایددر تامین اون نقش داشته باشه؟؟! جالب اینجاست که به هر کی از دوروبری ها هم این موضوع رو میگی اخم میکنه و میگه"بابا گدابازی رو بذار کنار مگه چقدر میشه؟؟!فرهنگ سازی رو بذار واسه یه جای دیگه!!"

بخدا انعام و پاداش خیلی با "ماهانه موظفی" فرق داره،بیایید محکم بایستیم و اگه احساس کردیم این لطف مضاعف داره باب میشه و در طرف مقابل توقع مسلم! ایجاد میکنه همون جا حد اقل واسه یه مدتی هم شده قطعش کنیم و ادامه ندیم، باور بفرمایید این نه خساسته نه خشونت!! عین فرهنگ سازیه!