چهارم ابتدایی بودم که رفتیم دیدن امام...البته ناگفته نمونه، قاچاقی با یه سری ازبچه های شهدا اول رفتیم خدمت آقای کروبی رییس بنیاد شهید وقت، نفری یه کت و شلوار شیک بهمون دادن بعد رفتیم جماران!!؟...یادمه با اون کت و شلواره یه عکس گرفتم که هنوزم رو کارت امتحان نهایی کلاس پنجمم هست!؟...بماند...از اون روز امام رو یه جور دیگه دوست داشتم، توصیفش خیلی سخته!...یعنی تو ذهنم اینقدر تبدیل به یه اسطوره شده بود که اگه مصادیق اونو الان بگم از خنده حالتون بد میشه!؟... شاید هم به همین خاطره که صبح روز ۱۴فروردین هیچ وقت یادم نمیره، امتحان تاریخ داشتیم، سر سفره صبحونه بودیم که یکی از دوستای مادرم زنگ زد و...خبر اینقدر تکون دهنده بود که برای اولین بار بدون رو در بایستی از هم، کل خونواده با هم گریه میکردیم!...خدا رحمت کنه آقا جون رو...با اینکه خیلی اهل سیاست و انقلاب و اینجور چیزا نبود ولی هر وقت کارش گیر میکرد به جد امام متوسل میشد و نذر میکرد!...نمی دونستیم باید چی کار کنیم...رفتم منزل حاج آقای ربانی...گفت مردم رو جمع کنید مسجد محل واسه عزاداری، هر کسی ساز خودش رو نزنه!؟...چه توصیه هوشمندانه ای....بگذریم، تمومی نداره خاطره تلخ اون روزا...

اصل کلام اینه که بالاخره بعد از ۱۸سال، برای اولین بار از جعبه جادویی آقای ضرغامی برنامه ای رو دیدم بنام مستند" روح الله" که به جرآت میتونم بگم با ذکر حقایق تاریخ انقلاب، شخصیت واقعی اون بزرگوار رو داره تشریح میکنه...شخصیتی که به واسطه هزار و یک منازعه سیاسی، بارها دستخوش برداشتهای نا صواب شده و حتی بخش اندکی از مردم رو در درک صحیح از ابعاد مختلف وجود مبارک اون فرزانه عارف دچار تردید کرده!؟...خدا کنه بتونم نسخه ای از این مستند رو تهیه کنم تا در آینده ای نه چندان دور پاسخگوی سوالات پسرم در مورد "خمینی کبیر" باشم...هر چی باشه تآثیر بصری فیلم از تحلیل های کلامی من خیلی بیشتره!